15 Temmuz 2018

2018’in ilk perdesi kapanırken, arada dönüp bakıyorum,
İlk perdede neler yaşanmış diye..
Ve fark ediyorum ki, hayatım spesifik olarak değişmiş olmasa bile,
Dönüşmüş..
Ben,
İlişkilerim..
Bir şeyleri oldurtmamışım da,
Olacak olan kendiliğinden oluvermiş.
Dönüp bir bakmışım,
Kendimi hiç bilmediğim yollarda bulmuşum.
Bazılarında tünelin sonundaki ışığı görememiş,
Kaçıp dönmek istemişim..
Yeniden başlamak,
Yeni bir yerden..
Söylediğim sözleri söylememiş olmak,
Ve bazen de tam tersi,
Söyleyemediğim her şeyi söyleyebilmiş olmak.
Ve sınavlarım her zamanki gibi,
Beklemediğim yerlerden gelmiş.
Ve fakat güzel olan,
Panik yapmamış,
Korkmamış,
Kaçmamışım.
26 yıl sonra, belki de ilk defa hazırmışım.
“Hadi gönder hazırım hayat” diyerek meydan okumuş, beylik laflar etmişim kimi zaman.
Kaybetmekten korkarak yüzleşmekten kaçtığım her an’ı yaşamaya,
Gerçekten olanı olduğu gibi kabul etmeye,
Soramadığım sorulara,
Duymaya cesaret edemediğim cevaplara…

Meğersem koşuyormuşum ben yıllardır,
Ve sanki ilk defa durup nefes almışım
Uzun zamandır, kendi cevaplarımdan korkmadan ilk defa bakmışım kalbime,
Ve sormuşum;
“Nasıl hissediyorsun?” diye..

Ve hayat yine hiç de hazır olmadığım bir yerden göndermiş.
Eblek eblek kalmışım, elim ayağım buz.
“Hadi karar ver bakalım” demiş.
Şimdiki hayatım ve hayallerim arasında bir yerlerde bir karar.
Kolay olmuş diyemem,
Hayli zorlayıcı olmuş aksine.
Her zamanki gibi zihnim;
“Kübra tabi ki gideceksin, bu senin en büyük hayalin !”
Derken kalbim;
“Gerçekten gitmek istiyor musun? Halbuki burada çok mutlusun. Bu kadar şeyi yarım bırakıp gitmek..Kabul et, kalmak istiyorsun.”
Günlerce, haftalarca bu iki uçta gidip gelmişim.
Üstelik bu hayali “Artık gitmek istiyorum” diye diye çağırdığımı bilerek.
Karar zamanı gelmeden itiraf etmişim kendime.
Gitmek istiyormuşum da, şimdi ve bu şartlar altında değil.
En güzeli ise, kabul etmişim,
Değişimi,
Değiştiğimi,
Değişebileceğimi..
Kararlarımın, önceliklerimin, isteklerimin, hayallerimin değişebileceğini kabul etmişim..
Değişim, sandığım gibi bize iyi gelmediğini düşündüğümüz alışkanlıkların ve düşünce yapılarının değişmesi değilmiş.
Değişim, her türlü ve her yöneymiş.
Bir zamanlar arkasına bakmadan koşup gidecek Kübra iken, kalmayı tercih edebilmekmiş.
Ve bunu iç rahatlığıyla kabul edebilmek,
Zihnin oyunlarına kanmadan,
Kendini belirsizliğin güzelliğine bırakıp,
Kalbindeki o hissi yücelterek..
İçimde bir ferahlık..
Olan ve olmayan,
Değişen, dönüşen ve aynı kalan,
Yoluma yoldaş,
Kalbime rehber,
Her şeye
Ve
Herkese
Namaste